Kabel MTP do LC łączy-złącza MTP o dużej gęstości z indywidualnymi złączami LC duplex, umożliwiając rozdzielenie równoległej optyki na osobne kanały. Twój wybór zależy od liczby włókien (8, 12 lub 24 włókien), rodzaju włókna (jednomodowe lub wielomodowe), konfiguracji polaryzacji i wymagań dotyczących szybkości sieci.
Zrozumienie konfiguracji kabli MTP do LC
Kabel rozłączający MTP(znane również jako kable typu MTP do LC typu breakout lub fanout) służą jako pomost pomiędzy wielo-włóknowymi złączami MTP a tradycyjnymi połączeniami typu duplex LC. Kable te są niezbędne, gdy trzeba połączyć przełączniki oparte na QSFP-z infrastrukturą opartą na SFP-lub rozdzielić pojedyncze-szybkie połączenie na wiele kanałów-o niższej szybkości.
Kabel składa się z jednego złącza MTP na jednym końcu, które na drugim końcu rozdziela się na wiele par LC duplex. Taka konstrukcja umożliwia podzielenie jednego połączenia 40G lub 100G na cztery połączenia 10G lub 25G lub umożliwia połączenie równoległych transceiverów optycznych z panelami krosowymi i kasetami.
Liczba włókien określa zastosowanie
Liczba włókien w kablu MTP–LC jest bezpośrednio powiązana z architekturą sieci i wymaganiami dotyczącymi szybkości.
Konfiguracje 8-włóknowe
Osiem-kabli światłowodowych łączy jeden transceiver QSFP z czterema transceiverami SFP. Te kable obsługują aplikacje Base-8, w tym transmisję 40GBASE-SR4, 100GBASE-SR4 i PSM4. Osiem włókien zapewnia cztery kanały dupleksowe, przy czym każdy kanał wykorzystuje jedno włókno nadawcze i jedno odbiorcze.
W przypadku sieci 40G 8-włóknowy kabel MTP do LC łączy moduł QSFP+ SR4 z czterema modułami SFP+ 10G. W przypadku wdrożeń 100G ta sama konfiguracja kabli łączy transceiver QSFP28 SR4 z czterema transceiverami SFP28 25G. To sprawia, że kable 8-włóknowe są najczęstszym wyborem w nowoczesnych centrach danych migrujących z 10G do 40G lub z 25G do 100G.
Konfiguracje 12-włóknowe
Dwanaście-kabli światłowodowych zapewnia sześć kanałów dupleksowych i stanowi standard w tradycyjnych sieciach dupleksowych 10G i 25G. Kable te łączą panele połączeniowe oparte na MTP-ze sprzętem opartym na LC-, oferując elastyczność w przypadku przyszłych modernizacji sieci.
Kabel 12-włóknowy umożliwia wykorzystanie ośmiu włókien do transmisji aktywnej, zachowując cztery włókna jako zapasowe. Ta redundancja okazuje się przydatna podczas konserwacji lub planowania rozbudowy wydajności. Centra danych często wdrażają infrastrukturę składającą się z 12 włókien, nawet jeśli początkowo korzystają z zaledwie ośmiu włókien, co umożliwia płynną modernizację bez konieczności zmiany okablowania.
Konfiguracje 24-włóknowe
Dwadzieścia-cztery kable światłowodowe łączą 12 par dupleksu LC w jedno połączenie MTP, zapewniając opcję o najwyższej gęstości. Kable te są używane w-zastosowaniach paneli połączeniowych o dużej gęstości oraz w scenariuszach migracji z 10G do 100G.
Pojedynczy kabel 24-włóknowy może zastąpić 12 oddzielnych kabli LC typu duplex, radykalnie zmniejszając zatory kablowe w zatłoczonych szafach. W przypadku centrów danych zarządzających setkami połączeń ta poprawa gęstości przekłada się na lepszy przepływ powietrza, łatwiejsze zarządzanie kablami i bardziej efektywne wykorzystanie przestrzeni w szafie.
Wybór trybu jednomodowego i wielomodowego
Wybór rodzaju światłowodu wpływa na odległość transmisji, koszt i kompatybilność z istniejącą infrastrukturą.
Charakterystyka światłowodu wielomodowego
W wielomodowych kablach MTP do LC zastosowano włókna o średnicy rdzenia 50/125 μm, zazwyczaj w klasach OM3, OM4 lub OM5. Kable te współpracują ze źródłami światła LED lub VCSEL i są optymalne dla odległości poniżej 550 metrów.
Tryb wielomodowy OM4 zapewnia przepustowość 4700 MHz·km i obsługuje transmisje 10G na odległość do 550 metrów oraz transmisje 40G/100G na odległość do 150 metrów. Większość centrów danych stosuje standard OM4, ponieważ obsługuje on zarówno obecne, jak i- przyszłe wymagania dotyczące szybkości, bez ograniczania odległości transmisji w obrębie jednego budynku.
Kable wielomodowe są-tańsze niż kable jednomodowe. Transceivery kosztują mniej, instalacja wymaga mniejszej precyzji, a większa średnica rdzenia sprawia, że łączenie złączy jest bardziej wyrozumiałe. W przypadku połączeń wewnątrzbudynkowych-, gdzie odległości nie przekraczają 300 metrów, praktycznym wyborem jest tryb wielomodowy.
Charakterystyka światłowodu jednomodowego
W kablach jednomodowych zastosowano włókno OS2 9/125μm o znacznie mniejszej średnicy rdzenia. Kable te współpracują z laserowymi źródłami światła i obsługują odległości transmisji od 2 kilometrów do ponad 40 kilometrów w zależności od typu transceivera.
W sieciach 40G jednomodowe kable MTP na LC umożliwiają transmisję PSM4 (Parallel Single Mode 4) w ośmiu włóknach na odległość do 2 kilometrów. Transceivery 100G PSM4 wykorzystujące jednomodowe kable typu breakout osiągają podobne odległości, co czyni je idealnymi do sieci kampusowych lub połączeń między budynkami.
Światłowód jednomodowy jest droższy od razu, ale zapewnia-przyszłość dzięki możliwości obsługi odległości i elastyczności długości fal. Sieci planujące połączenia-na duże odległości lub przewidujące zwiększenie prędkości powyżej 100G powinny inwestować w infrastrukturę jednomodową.
Rozważania dotyczące odległości i zastosowania
Wybierz tryb wielomodowy, gdy wszystkie połączenia znajdują się w promieniu 300 metrów i liczy się wrażliwość na koszty. Sieci kampusowe składające się z wielu budynków oddzielonych od siebie o ponad 500 metrów wymagają kabli jednomodowych. Centra danych obejmujące wiele pięter często wykorzystują tryb wielomodowy na każdym piętrze i tryb jednomodowy do połączeń pionowych między piętrami.
Stabilność temperaturowa różni się również w zależności od rodzaju włókien. Światłowód jednomodowy zachowuje wydajność w szerszych zakresach temperatur, co czyni go preferowanym w przypadku wybiegów zewnętrznych lub obszarów o zmiennej kontroli środowiska.
Przewodnik konfiguracji polaryzacji
Polaryzacja zapewnia, że włókna nadawcze łączą się z włóknami odbiorczymi na przeciwległym końcu. Kable MTP do LC są dostępne w trzech typach polaryzacji: typ A, typ B i typ C.
Polaryzacja typu B (najczęściej)
Kable typu B odwracają położenie włókien od końca do końca, z położeniem 1 przypisanym do pozycji 12 i pozycją 2 do pozycji 11. Obydwa złącza MTP mają wypustki skierowane do góry i potrzebne są tylko dwustronne kable krosowe proste-przelotowe (A-do-B).
Ta polaryzacja jest zalecana dla równoległych optyk 40G i 100G, ponieważ zapewnia spójne krosowanie na obu końcach. Po podłączeniu transceivera QSFP+ do czterech transceiverów SFP+ za pomocą kabla typu B, tory nadawcze automatycznie dopasowują się do torów odbiorczych, bez konieczności stosowania specjalnych krosowanych kabli połączeniowych.
Kable typu B współpracują z adapterami MTP typu Key-up-do{2}}key-up i stanowią standard branżowy dla aplikacji Base-8. Wszystkie transceivery typu QSFP (QSFP+, QSFP28, QSFP-DD) z portami MPO-12f wykorzystują tulejki męskie z pinami prowadzącymi, co wymaga żeńskich złączy MTP na kablu rozłączającym.
Typ polaryzacji
Kable typu A zapewniają proste-mapowanie, w którym pozycja 1 łączy się z pozycją 1, a pozycja 12 z pozycją 12. Klucz na jednym końcu jest skierowany do góry, a drugi na dół.
Ta polaryzacja wymaga użycia standardowych kabli krosowych A-do-B po jednej stronie i krosowanych kabli krosowych A-do-A po drugiej stronie, aby zapewnić prawidłowe ustawienie nadawania-do-odbioru. Typ A sprawdza się dobrze w zastosowaniach dupleksowych, ale zwiększa złożoność w przypadku wdrożeń 40G/100G, ponieważ trzeba śledzić, który koniec wymaga jakiego typu kabla krosowego.
Polaryzacja typu C
W kablach typu C zastosowano-parową zwrotnicę, w której włókna 1 i 2 zamieniają się pozycjami, włókna 3 i 4 zamieniają się miejscami i tak dalej. Ta polaryzacja jest odpowiednia do zastosowań typu duplex, w których kabel łączy się z indywidualnymi parami LC, a nie z równoległą optyką.
Typ C jest mniej powszechny w nowoczesnych wdrożeniach, ponieważ służy konkretnym przypadkom użycia. Większość centrów danych standaryzuje typ B, aby uprościć inwentaryzację i ograniczyć błędy instalacji.
Kwestie związane z płcią i numerem PIN
Złącza MTP występują w wersji męskiej (z pinami) i żeńskiej (bez pinów). Transceivery QSFP mają porty męskie, wymagające żeńskich złączy MTP na kablach. Łącząc dwa kable MTP, potrzebujesz jednego złącza męskiego i jednego żeńskiego, aby zapewnić prawidłowe ułożenie włókien.
Kołki prowadzące w złączach męskich pasują do otworów wyrównujących w złączach żeńskich, tworząc precyzyjny kontakt włókien-z-włóknami. Próba połączenia dwóch złącz żeńskich lub dwóch męskich skutkuje uszkodzeniem włókien lub brakiem połączenia.
Szybkość sieci i kompatybilność transceivera
Szybkość sieci określa liczbę włókien i konfigurację, której potrzebujesz.
Sieci 40G
W przypadku zastosowań 40GBASE-SR4 wykorzystujących światłowód wielomodowy, 8-włóknowy kabel typu B łączy jeden transceiver QSFP+ SR4 z czterema transceiverami SFP+ 10G. Umożliwia to rozproszenie pojedynczego portu 40G do czterech oddzielnych połączeń 10G, co jest przydatne podczas podłączania przełącznika 40G do starszej infrastruktury 10G.
W przypadku dłuższych łączy 40G za pośrednictwem światłowodu jednomodowego transceivery 40GBASE-PLR4 również wykorzystują 8-włóknowe kable rozdzielające. Osiągają one odległości do 10 kilometrów, umożliwiając połączenia pomiędzy budynkami lub piętrami centrów danych.
Sieci 100G
Transceivery 100GBASE-Transceivery SR4 na światłowodzie wielomodowym łączą się za pomocą kabli 8-włóknowych, osiągając zasięg 100 metrów przez światłowód OM4. Jeden moduł QSFP28 SR4 przekazuje wentylator do czterech modułów SFP28 25G, umożliwiając portom przełącznika 100G łączenie się z interfejsami serwerów 25G.
Aby uzyskać większy zasięg, transceivery 100G PSM4 na światłowodzie jednomodowym wykorzystują 8-włóknowe kable rozdzielające i osiągają odległości do 2 kilometrów. Ta konfiguracja jest powszechna w sieciach kampusowych lub sieciach miejskich wymagających przepustowości 100G przy umiarkowanej odległości.
Sieci 200G i 400G
W miarę skalowania sieci do 200 G i 400 G wymagania dotyczące kabli ewoluują.. 200Transceivery G DR4 w dalszym ciągu korzystają z 8-kabli rozdzielających włókna, zachowując architekturę czterotorową. Jednak wdrożenia 400G często wykorzystują konfiguracje 16 włókien lub wiele kabli 8 włókien, w zależności od typu transiwera (SR8, DR4+ lub FR4).
W przypadku zastosowań 400G DR4 kabel 8-światłowodowy łączy jeden transceiver QSFP-DD z czterema modułami 100G, każdy korzystający z kodowania PAM4, aby osiągnąć 100G na linię.
Długość kabla i współczynniki instalacji
Kable MTP do LC są dostępne w standardowych długościach od 0,5 metra do 100 metrów, a długości niestandardowe dostępne są na życzenie.
Połączenia na poziomie stojaka-
W przypadku połączeń w tej samej szafie lub w sąsiednich szafach, kable o długości 1-3 metrów zapewniają odpowiednią długość bez nadmiernych luzów. Te krótsze kable zmniejszają bałagan i poprawiają przepływ powietrza wokół sprzętu. W przypadku łączenia przełączników montowanych na górze szafy z serwerami w tej samej szafie 42U zwykle wystarczają kable o długości 1,5 metra.
Połączenia rzędowe-poziomowe
Połączenia obejmujące wiele szaf w tym samym rzędzie zazwyczaj wymagają kabli o długości 5-10 metrów. Dotyczy to pionowego prowadzenia do korytek kablowych, poziomych przebiegów przez korytka i zejść-do sprzętu. Zawsze mierz rzeczywistą ścieżkę kabla, a nie odległość w linii prostej, dodając 20-30% dodatkowej długości w celu zapewnienia elastyczności prowadzenia i pętli serwisowych.
Długość ogona LC i przesunięcie
Poszczególne końcówki LC (złącza dupleksowe na końcu rozłączanym) mierzą zazwyczaj 0,3 metra od modułu rozłączającego do złącza LC. Ta długość dobrze sprawdza się w przypadku łączenia z panelami krosowymi lub pobliskim sprzętem.
Konfiguracje naprzemiennych końcówek rozdzielają pary LC na różne długości (zwykle 0,3 m, 0,4 m, 0,5 m, 0,6 m), aby zmniejszyć zatory w punkcie końcowym. Podczas łączenia wszystkich czterech par LC na małym obszarze, przesunięte końcówki ułatwiają identyfikację poszczególnych kabli i zarządzanie nimi.
Wymagania dotyczące oceny kurtki
Kable MTP do LC mają różne parametry płaszcza w zależności od miejsca instalacji. Kable o klasie-plenum (OFNP) zawierają materiały-ognioodporne, które wytwarzają mniej dymu podczas spalania, zgodnie z wymogami przepisów budowlanych dotyczących pomieszczeń-obsługujących wentylację. Kable pionowe (OFNR) spełniają wymagania dotyczące pionowych przebiegów między piętrami. Kable o niskiej-dymieniu-halogenowym (LSZH) są zgodne z europejskimi normami bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
W Stanach Zjednoczonych przestrzenie nadsufitowe (obszary nad podwieszanymi sufitami wykorzystywane do cyrkulacji powietrza) wymagają kabli o znamionowości OFNP-. Przed zakupem kabli sprawdź lokalne przepisy budowlane, ponieważ użycie nieodpowiedniego typu osłony może spowodować niezaliczenie inspekcji lub unieważnienie ubezpieczenia.
Uwagi dotyczące jakości złącza MTP
Nie wszystkie złącza MTP działają jednakowo. Marka MTP, znak towarowy firmy US Conec, reprezentuje-wydajniejszą wersję ogólnych złączy MPO.
MTP kontra ogólne MPO
Złącza MTP charakteryzują się węższymi tolerancjami produkcyjnymi, mocniejszymi sprężynami i zdejmowanymi obudowami. Ulepszenia te zmniejszają straty wtrąceniowe i utrzymują wydajność w powtarzających się cyklach łączenia. Ogólne złącza MPO mogą początkowo działać, ale często wykazują gorszą wydajność po 10–20 cyklach łączenia z powodu osłabienia sprężyny lub zużycia tulejek.
Jakość okuć robi zasadniczą różnicę. Tulejki MTP Elite i MTP Pro firmy US Conec zapewniają tłumienność wtrąceniową poniżej 0,35 dB i tłumienność odbiciową lepszą niż 55 dB. Typowe tulejki MPO mogą wykazywać tłumienie wtrąceniowe powyżej 0,75 dB, co staje się problematyczne w kanałach z wieloma-połączeniami, w których kumulują się straty.
Konfiguracja pinów i wyrównanie
Kołki wyrównujące w męskich złączach MTP muszą być w doskonałym stanie. Wygięte lub uszkodzone styki powodują awarie połączeń lub duże straty. Złącza żeńskie MTP zawierają precyzyjne otwory wyrównujące, które prowadzą kołki podczas łączenia.
Niektórzy producenci oferują eliptyczne konstrukcje sworzni, które zapewniają-samocentrowanie podczas łączenia, zmniejszając ryzyko uszkodzenia sworznia. Jednakże te specjalne styki muszą współpracować z kompatybilnymi złączami żeńskimi, co potencjalnie ogranicza interoperacyjność ze sprzętem innych dostawców.
Polerowanie powierzchni końcowej złącza
W złączach MTP zastosowano polerowanie UPC (Ultra Physical Contact) lub APC (Angled Physical Contact). Środek polerujący UPC tworzy lekko zakrzywioną powierzchnię czołową, która zmniejsza szczeliny powietrzne podczas łączenia złączy. Środek polerujący APC dodaje kąt 8-stopni, który odchyla odbicia wsteczne od rdzenia włókna.
W przypadku zastosowań wielomodowych, polerowanie UPC jest standardem i zapewnia odpowiednią wydajność. Zastosowania jednomodowe korzystają z polerowania APC, gdy liczy się niska strata odbiciowa, szczególnie w przypadku systemów wrażliwych na-odbicia wstecz, takich jak koherentna optyka lub nadajniki-dużej mocy.
Złącza LC na końcu rozłączanym zwykle używają pasty UPC, nawet jeśli koniec MTP ma APC. Ta mieszana polska konfiguracja (MTP-APC do LC-UPC) jest powszechna w jednomodowych kablach rozdzielających, ponieważ transceivery LC zazwyczaj mają interfejsy UPC.
Testowanie i weryfikacja jakości
Przed wdrożeniem kabli MTP do LC należy sprawdzić ich działanie poprzez odpowiednie testy.
Testowanie strat wtrąceniowych
Tłumienność wtrąceniowa mierzy, ile mocy sygnału absorbuje kabel i złącza. W przypadku kabli wielomodowych akceptowalna tłumienność wtrąceniowa wynosi poniżej 0,75 dB na połączenie. Kable jednomodowe powinny wykazywać tłumienie wtrąceniowe poniżej 0,5 dB.
Przetestuj każdą parę włókien indywidualnie, używając źródła światła i miernika mocy. Udokumentuj wyniki, ponieważ wysoka tłumienność wtrąceniowa na określonych włóknach wskazuje na problemy z połączeniem, które spowodują awarie łącza po zainstalowaniu transceiverów.
Testowanie strat zwrotnych
Strata odbicia mierzy, ile światła odbija się z powrotem w kierunku źródła. Wyższe liczby strat zwrotnych wskazują na lepszą wydajność. Systemy wielomodowe wymagają tłumienia sygnału zwrotnego powyżej 20 dB, podczas gdy systemy jednomodowe wymagają powyżej 40 dB dla połączeń UPC i powyżej 60 dB dla połączeń APC.
Niska strata odbiciowa zwykle wskazuje na brudne złącza lub fizyczne uszkodzenie końcówek światłowodów. Przed testowaniem oczyść wszystkie złącza i odrzuć kable wykazujące tłumienie na odbiciu poniżej specyfikacji.
Weryfikacja polaryzacji
Przed instalacją sprawdź polaryzację, wizualnie sprawdzając położenie włókien na każdym końcu. W przypadku kabli typu B pozycja 1 na końcu MTP powinna odpowiadać pozycji 12 na przeciwległym końcu MTP (w przypadku połączenia za pomocą par LC).
Niektórzy instalatorzy używają wizualnych lokalizatorów uszkodzeń (VFL) do weryfikacji mapowania włókien. Włóż VFL na jeden koniec i sprawdź, która para LC się świeci, systematycznie sprawdzając, czy wszystkie pary odpowiadają oczekiwanemu wzorowi polaryzacji.
Typowe błędy instalacyjne, których należy unikać
Wiele problemów z wdrażaniem wynika z błędów instalacji, których można uniknąć.
Zły typ polaryzacji
Używanie kabli typu A, gdy infrastruktura oczekuje typu B, powoduje niedopasowanie-odbioru. Przed zamówieniem kabli sprawdź, jakiej polaryzacji wymagają Twoje panele krosowe, kasety i transceivery. Niektóre kasety są uniwersalne i działają z dowolną polaryzacją, podczas gdy inne są zależne od-biegunowości.
Niedopasowanie płci
Zamawianie męskich złączy MTP, gdy twoje transiwery mają porty męskie, uniemożliwia połączenie. Transceivery QSFP zawsze mają męskie porty MPO, wymagające żeńskich kabli MTP. Do przedłużania połączeń MTP potrzebny jest jeden kabel męski i jeden żeński.
Niewystarczające zarządzanie kablami
Kable MTP do LC tworzą wiele pojedynczych włókien w punkcie przerwania. Bez odpowiedniego zarządzania kablami te pojedyncze włókna tworzą splątania. Użyj grzebieni do kabli, pasków na rzepy lub owijki spiralnej, aby uporządkować ogony LC.
Ignorowanie minimalnego promienia zgięcia
Kable światłowodowe MTP mają specyfikację minimalnego promienia zgięcia, zwykle 10-krotności średnicy kabla. Ciasne zagięcia uszkadzają włókna wewnętrzne, zwiększając tłumienie lub całkowicie łamiąc włókna. Prowadząc kable w ciasnych przestrzeniach, wybierz światłowody odporne na zginanie lub użyj ścieżek o większym promieniu.
Pomijanie czyszczenia złącza
Brudne złącza MTP lub LC powodują natychmiastową utratę sygnału. Zawsze czyść złącza przed połączeniem, używając odpowiednich narzędzi czyszczących. W przypadku złączy MTP należy stosować specjalistyczne kasety czyszczące MPO, które czyszczą jednocześnie wszystkie 12 końcówek włókien.
Przyszłość-Weryfikacja infrastruktury kablowej
Wybierając kable MTP na LC, zastanów się, jak Twoja sieć będzie ewoluować w ciągu najbliższych 3-5 lat.
Nadmierna alokacja liczby włókien
Zainstalowanie kabli 12-włóknowych, gdy obecnie potrzebujesz tylko 8 włókien, zapewnia możliwość rozbudowy. Różnica w kosztach między kablami 8- i 12-włóknowymi jest minimalna w porównaniu z kosztami późniejszej zmiany okablowania. Te dodatkowe cztery włókna umożliwiają zwiększenie szybkości sieci lub dodatkowe połączenia bez zmian w infrastrukturze fizycznej.
Wybór włókien wyższej-klasy
Wybór światłowodu wielomodowego OM4 zamiast OM3 kosztuje nieco więcej, ale obsługuje większe odległości i wyższe prędkości. OM4 obsługuje transmisję 40G/100G na odległość do 150 metrów, natomiast OM3 ogranicza te prędkości do 100 metrów. W przypadku wielu centrów danych ta różnica odległości określa, czy jednym połączeniem można objąć wiele rzędów.
W przypadku instalacji jednomodowych światłowód OS2 obsługuje wszystkie obecne i przewidywalne aplikacje jednomodowe. W przeciwieństwie do światłowodów wielomodowych, które mają wiele klas, standardy światłowodów jednomodowych pozostają stabilne, co sprawia, że OS2 jest niezawodnym i długoterminowym wyborem-.
Modułowe podejście do projektowania
Zamiast prowadzić pojedyncze kable rozdzielające od przełączników do serwerów, rozważ użycie kabli MTP do LC w połączeniu z kasetami MTP w panelach krosowych. To modułowe podejście umożliwia zmianę wzorców połączeń poprzez wymianę kaset zamiast wymiany kabli, zapewniając elastyczność w miarę ewolucji architektury sieci.
Często zadawane pytania
Co oznacza oznaczenie „żeńskie” lub „męskie” w przypadku złączy MTP?
Złącza męskie MTP mają dwa metalowe kołki prowadzące wystające z czoła tulejki, natomiast złącza żeńskie mają zamiast kołków otwory wyrównujące. Transceivery QSFP wykorzystują męskie interfejsy MPO, dlatego potrzebne są żeńskie złącza MTP na kablach rozłączających. Łącząc ze sobą dwa kable MTP, jeden musi być męski, a drugi żeński, aby zapewnić prawidłowe ułożenie włókien.
Czy mogę używać transiwerów wielomodowych z jednomodowymi kablami MTP do LC?
Nie, musisz dopasować typ światłowodu do swoich transceiverów. Transceivery wielomodowe (typy SR4) wymagają kabli wielomodowych, natomiast transceivery jednomodowe (typy PSM4, PLR4, LR4) wymagają kabli jednomodowych. Użycie niewłaściwego typu światłowodu powoduje brak połączenia lub bardzo dużą utratę sygnału. Różnica w średnicy rdzenia między trybami jednomodowymi (9 μm) i wielomodowymi (50 μm) powoduje, że są one niekompatybilne.
Skąd mam wiedzieć, jakiego typu polaryzacji używa moja sieć?
Sprawdź kasety MTP lub panele krosowe pod kątem oznaczeń polaryzacji. Większość nowoczesnych urządzeń w centrach danych wykorzystuje polaryzację typu B. Jeśli łączysz się bezpośrednio z transceivera QSFP+ do transceiverów SFP+ bez kaset pośrednich, kable typu B zapewniają prawidłowe mapowanie nadawania-odbioru. Dokumentacja od dostawcy przełącznika zazwyczaj określa wymaganą polaryzację dla połączeń bezpośrednich.
Jaka jest maksymalna długość kabla MTP do LC?
Standardowe długości katalogowe sięgają 100 metrów, a dostępne są długości niestandardowe do 150 metrów. Jednak praktyczna maksymalna długość zależy od całkowitego budżetu na straty kanału. Każde złącze zwiększa tłumienie wtrąceniowe, a samo włókno ma tłumienie na metr. W przypadku łączy 40G/100G wykorzystujących światłowód wielomodowy, całkowita długość kanału powinna być mniejsza od odległości znamionowej transiwera (zwykle 100-150 metrów dla SR4). Kable jednomodowe mogą rozciągać się na kilka kilometrów, jeśli używane są odpowiednie transceivery.
Wybór kabla MTP do LC zależy od zrozumienia specyficznych wymagań sieci: liczby potrzebnych włókien, tego, czy światłowód jednomodowy czy wielomodowy odpowiada wymaganiom odległości, właściwej polaryzacji sprzętu i odpowiedniej długości kabla. Zacznij od zidentyfikowania typu transceiverów (QSFP+ dla 40G lub QSFP28 dla 100G), sprawdź płeć ich złącza MPO (zwykle męskie), określ, czy łączysz się z innymi transiwerami lub z panelami krosowymi i zmierz wymaganą odległość poprowadzenia kabla. Po określeniu tych czynników wybór odpowiedniego kabla staje się prosty, a nie przytłaczający.
